وظايف مقرّره اين است : ثبات و استقامت در حفظ ايمان و عقيده ، و صبر و تحمل بر شدائد و بر شماتت دشمنان ، و زجر سلاطين و كيد شياطين ، و اعمال تقيّه از صاحبان قدرت ، و حذر از دخول در فتنه و سعى در آن و استعمال صمت و سكوت و اعتزال با عدم قدرت و بسط يد از مفسدين و اهل ضلال ، و پرهيز از اهل بدعت و صاحبان داعيه و رايت ، و ترك قيام و نهضت بداعى غالب شدن بر ملك و دولت ، و انتظار فرج كشيدن و دعا بر تعجيل فرج كرد ، و ترك استعجال . و عمدهء همهء اين‌ها حفظ ايمان است كه به زبان آسان ولى در عصر غيبت به خصوص در آخر زمان بسيار دشوار و گران است ، زيراكه از طرفى زمان حيرت است چنان‌كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم و ائمه عليهم السّلام از وى به حيرت تعبير فرمودند : يعنى زمان تحيّر . از آن جهت كه آراء و عقايد بسيار و دعوت‌كنندگان از هر سو بىشمار و پرچم‌هاى فرقه‌هاى ضالّه مضلّه براى دعوت و تبليغ آشكار از هر گوشه سرى برون آيد و از هر سرى صدايى درآيد و از هر نايى ، نوايى به گوش رسد و از هر بابى ، بهايى بزايد و از هر صوفى شيخى درآيد ! و از طرف ديگر فسق و فجور و فجايع آزاد و رغبت نفس به فساد بيش‌تر است از رغبت به مجاهدت و جهاد ، و از طرفى آزار مخالفين و طعن معاندين و ملامت حاسدين ، و از طرفى ميل دنيا و مال به اهل فساد و ضلال و فقر و پريشانى به اهل دين و طالب حلال ، و از طرفى توجه سلاطين و امراء به اهل فجور و اغنياء و اعراض از اهل حق و فقراء ، با اين وصف چگونه مىشود استقامت ورزيد و چگونه نگهدارى دين مانند نگهدارى اخگر آتش در دست نباشد ؟ آرى بسيار مشكل است « الّا من رحمه اللّه و الّا من عصمه اللّه ، نسئل اللّه الرّحمة و العصمة » انشاء اللّه . راه ثبات عقيده و حفظ ايمان و نگهدارى نفس از عصيان و طغيان و از فتن و شرور اهل زمان منحصر است به عمل كردن به همان وظايف ، و ديگر تأمل كردن در چند امر